ขณะที่ซีรีส์ JTBC ทุกคนกำลังต่อสู้กับความไร้ค่าในตัวเอง เดินทางเกินกึ่งกลางการออกอากาศไปแล้ว กระแสตีกลับรุนแรงต่อการกำกับในเรื่องก็ก่อตัวขึ้น จุดเริ่มต้นของประเด็นถกเถียงคือฉากที่ถูกเรียกว่า ‘อ้อมกอดคาร์ดิแกน’ ในตอนที่ 9 ออกอากาศเมื่อวันที่ 16 ที่ผ่านมา
ในตอนดังกล่าว ฮวังดงมัน (รับบทโดย คูคโยฮวาน) ชายที่เตรียมตัวเป็นผู้กำกับภาพยนตร์มานานแต่เดบิวต์ไม่สำเร็จมากว่า 20 ปี เซ็นสัญญารับทุนจากสมาคมส่งเสริมภาพยนตร์ แล้วได้รับการปลอบประโลมจากโปรดิวเซอร์วางแผน พยอนอึน아 (รับบทโดย โกยุนจอง) ระหว่างนั้นมีการกำกับให้พยอนอึนอาโอบกอดฮวังดงมันไว้ภายในเสื้อที่เธอสวมอยู่ ซึ่งถูกแพร่ภาพออกอากาศ
หลังออกอากาศ ไม่นานตามคอมมูนิตี้ออนไลน์และโซเชียลมีเดียต่างๆ ฉากดังกล่าวก็กลายเป็นหัวข้อร้อน บางผู้ชมชื่นชมว่าเป็น “ความอบอุ่นของการยืนเคียงข้างและปลอบโยนที่กำเนิดจากความพร่อง” ทว่าอีกฝ่ายกลับวิจารณ์หนักว่า “ถ้าจะเรียกว่าโรแมนซ์ของผู้ใหญ่ชายหญิงก็ช่างดูทารกและประหลาดเกินไป”, “ลดทอนร่างกายของผู้หญิงให้เป็นเพียงเครื่องมือแห่งความเป็นแม่ จึงน่าดูหมิ่น” เป็นต้น จุดที่การช่วยเยียวยาผู้ชายผู้บอบช้ำ ถูกถ่ายทอดออกมาในรูปแบบถอยหลังเข้าคลองคือการมุดเข้าไปในเสื้อของผู้หญิง ทำให้เสียงวิจารณ์ส่วนใหญ่ชี้ว่าไม่ว่าปรัชญาที่ซีรีส์ต้องการสื่อจะเป็นเช่นไร แต่วิธีการกำกับครั้งนี้เป็นการฝืนเส้นทางเกินไป
เพื่อทำความเข้าใจข้อถกเถียงเรื่อง “อ้อมกอดคาร์ดิแกน” นี้ ก่อนอื่นควรพิจารณาสำนวนเฉพาะตัวและวิธีตั้งคาแร็กเตอร์ของนักเขียนบท พัคแฮยอง เสียก่อน พัคแฮยองปฏิเสธแฟนตาซีเนียนกริบที่สื่อกระแสหลักมักยื่นให้ผู้ชม แต่เลือกจะดึงตัวละครที่ถูกทอดทิ้งในสังคมทุนนิยม เหนื่อยล้ากับชีวิตประจำวันจนกร่อนสึก และกำลังตะเกียกตะกายอยู่ในความรู้สึก “ไร้ค่าเหมือนถูกโยนทิ้งในถังขยะ” มาไว้แถวหน้า
ฮวังดงมันในเรื่องนี้ก็เช่นกัน เขาฝันถึงผลงานเดบิวต์มากว่า 20 ปี แต่ชีวิตไม่เป็นดั่งใจจนกลายเป็นคนที่คลั่งด้วยความริษยาและอิจฉา เป็น “ราชาแห่งการเฉ่งทุกสิ่ง” ที่อาจดูไม่น่าพอใจในสายตาคนอื่นๆ ตัวละครในงานของพัคแฮยองมักจะเริ่ม “ยืนเคียงกัน” ได้ก็ต่อเมื่อได้เห็นก้นบึ้งที่อัปลักษณ์และอ่อนแอที่สุดของกันและกันแล้ว ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงไม่ใช่โรแมนซ์หวานชื่น หากแต่มีลักษณะเป็น “การไถ่บาปต่อความเป็นมนุษย์”
ทว่าขณะที่ผู้เขียนบรรยายถึงความพร่องและความอเนจอนาถของตัวละคร ตลอดจนการไถ่บาปอันดรามาติก เขาก็มักโยนภาพของความยากจน ข้อบกพร่องทางศีลธรรม หรือพฤติกรรมผิดสามัญสำนึกลงจอแบบดิบๆ จนผู้ชมรู้สึกไม่สบายใจ ซึ่งกลายเป็นชนวนขัดแย้งอยู่เสมอ ฉาก “อ้อมกอดคาร์ดิแกน” เองก็คงมีเจตนาจะขยายภาพ “การแตกสลายอย่างสิ้นเชิงของฮวังดงมัน” และ “การยอมรับโดยไม่มีเงื่อนไขของพยอนอึนอา” ให้ทรงพลังทางสายตา แต่ก็ต้องเผชิญคำวิจารณ์ว่าได้ข้ามเส้นเรื่องความรู้สึกทางเพศสภาพโดยรวมของสังคมและจริยธรรมในการนำเสนอ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผลงานของพัคแฮยองถูกวางบนเขียงเพราะปัญหาเรื่องวิธีการนำเสนอระหว่างออกอากาศ ตัวอย่างที่ชัดที่สุดคือซีรีส์ช่อง tvN ปี 2018 My Mister ในช่วงแรกถูกตั้งข้อสงสัยว่ากำลังทำให้ “โรแมนซ์เชิงอำนาจ” สวยงามเกินจริง ด้วยโครงเรื่องของหญิงวัย 20 อย่าง อีจีอัน (รับบทโดย ไอยู) กับชายวัย 40 อย่าง พัคดงฮุน (รับบทโดย อีซอนกยอน) ยิ่งไปกว่านั้น ฉากในตอนแรกที่เจ้าหนี้เงินกู้ อีกวังอิล (รับบทโดย จางกียง) ทำร้ายอีจีอันอย่างโหดเหี้ยมถูกออกอากาศแบบไม่กรอง ส่งผลให้เกิดกระแสตีกลับรุนแรง ทันทีหลังออกอากาศมีเรื่องร้องเรียนท่วมคณะกรรมการกำกับดูแลการกระจายเสียงและสื่อ และมีคำวิจารณ์ถาโถมว่า “นำเสนอความรุนแรงในการเดตหรือความรุนแรงต่อผู้หญิงอย่างยั่วยุในละครช่วงไพรม์ไทม์”
อย่างไรก็ดี เมื่อเรื่องดำเนินไป ซีรีส์กลับได้รับการยกย่องว่าเป็นผลงานชีวิตที่ถ่ายทอด “สายสัมพันธ์อันสูงส่งของมนุษย์สองคน” และคว้ารางวัลผลงานละครทีวีจากเวทีแพ็กซังอาร์ตส์อวอร์ดส์ สร้างการหักมุมครั้งใหญ่ ความเอ็นดูอันลึกซึ้งของผู้เขียนที่มีต่อตัวละครสามารถโน้มน้าวผู้ชมได้ ทว่าการกำกับที่เลือกใช้ความรุนแรงและสุดโต่งในช่วงต้นเพื่อเน้นย้ำความเจ็บปวดของผู้ด้อยอำนาจ ก็ยังคงเป็นข้อจำกัดที่ถูกวิจารณ์ในเชิงสื่อศึกษา
ซีรีส์ JTBC ปี 2022 My Liberation Notes ก็เป็นผลงานที่มอบภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกทางศีลธรรมให้ผู้ชมเช่นกัน เส้นเรื่องของพี่น้องสามคนที่ทำงานในกรุงเทพฯชานเมืองของโซลและต้องเดินทางไป–กลับทุกวัน ได้รับคำชมว่าสะท้อนภาวะหมดไฟของคนยุคใหม่อย่างแม่นยำ แต่เมื่อเปิดเผยตัวตนของพระเอก ‘กูซี’ (รับบทโดย ซนซอกกู) กระแสวิจารณ์ก็ถาโถม ความจริงที่ว่า ‘กูซี’ ผู้ทำงานเงียบๆ ในชนบทและ “เชิดชู” กันกับ ยอมมีจอง (รับบทโดย คิมจีวอน) แท้จริงเคยเป็นนักเลงที่ปัจจุบันทำหน้าที่มาดามคุมโฮสต์บาร์ย่านคังนัม ทำให้ผู้ชมรู้สึกถูกหักหลัง หลังความจริงเปิดเผย มีเสียงวิจารณ์ออนไลน์ว่า “ตั้งค่าตัวละครพระเอกให้เป็นผู้คุมธุรกิจเริงรมย์ผิดกฎหมาย แล้วทำให้ดูโรแมนติก คือการสวยงามเกินจริงให้กับอาชญากร”
ผู้เขียนพยายามพิสูจน์สมมุติฐานที่ว่า แม้แต่คนที่อยู่ก้นบึ้งที่สุดก็สามารถได้รับการไถ่บาปได้ ผ่านการคอยเอาใจช่วยใครสักคนโดยไม่มีเงื่อนไข ทว่าเพราะก้นบึ้งนั้นเชื่อมโยงโดยตรงกับอุตสาหกรรมเริงรมย์ผิดกฎหมายในโลกแห่งความจริง สาธารณชนจึงไม่อาจยอมรับว่าเป็นเพียงอุปมาเชิงวรรณศิลป์ กรณีนี้จึงยังหลงเหลือเป็นคำติฉันท์เจ็บแสบว่า “โรแมนติไซส์ด้านอันน่าหวาดกลัวของความจริงผ่านฟิลเตอร์ของโรแมนซ์และเส้นเรื่อง”
ข้อถกเถียงในซีรีส์ของพัคแฮยองล้วนมีแกนเดียวกัน คือเพื่อทำให้ “ความไร้ค่าอย่างสุดขั้วของตัวละคร” และ “การไถ่บาปอันพลิกผัน” กลายเป็นภาพที่จับต้องได้ บ่อยครั้งก็เลือกวิธีที่ขัดกับสำนึกด้านจริยธรรมหรือสามัญสำนึกโดยรวมของผู้ชม ฉาก “อ้อมกอดคาร์ดิแกน” ไม่อาจหลุดพ้นจากคำวิจารณ์ที่ว่า ได้ทำให้ตัวละครผู้หญิงกลายเป็น “เครื่องมือแห่งความเป็นแม่” และ “ที่พักพิง” เพื่อช่วยกู้ชีพศิลปินผู้บอบช้ำ ผู้ชมต่างรู้ว่ามีกรณีศึกษาที่ My Mister สามารถก้าวข้ามดราม่าช่วงแรกและกลายเป็นผลงานระดับมาสเตอร์พีซ แต่ในขณะเดียวกันก็ยังจำได้ถึงข้อจำกัดของการสวยงามเกินจริงทางเส้นเรื่องที่ My Liberation Notes แสดงให้เห็น
ผู้ชมยุคนี้ไม่ได้ยอมรับแบบไม่ตั้งคำถามเพียงเพราะผลงานมีความลึกทางปรัชญาหรือความสำเร็จทางวรรณศิลป์โดดเด่น หากวิธีการที่ใช้ส่งสารนั้นเป็นการกำกับที่ล้าสมัยหรือทำให้ประเด็นเพศถูกทำให้เป็นเครื่องมือ ทุกคนกำลังต่อสู้กับความไร้ค่าในตัวเอง ซึ่งจะลาจอในวันที่ 24 นี้ จะสามารถก้าวข้ามข้อจำกัดของการกำกับที่ทั้งประหลาดและชวนอึดอัดนี้ แล้วโน้มน้าวผู้ชมได้ในท้ายที่สุดหรือไม่ ต้องจับตาดู