ดูท่าว่า ‘ตัวเอกแบบคาดไม่ถึง’ ของภาพยนตร์ ไวลด์ ธิง จะเป็นโอจองเซ ท่ามกลางรายชื่ออันหรูหราอย่าง คัง ดงวอน, ออม แทกู และ พัก จีฮยอน โอจองเซฉุดสายตาผู้ชมไว้ได้อยู่หมัดกับบท ชเว ซองกน อดีตนักร้องบัลลาดที่ครั้งหนึ่งเคยถูกขนานนามว่าเจ้าชายบัลลาด ไว้ผมยาวปิดตาข้างหนึ่ง แววตาชุ่มฉ่ำ และมารยาทบนเวทีที่จริงจังประหลาดๆ เหมือนตั้งใจมาเรียกเสียงฮา แต่ชเว ซองกนที่โอจองเซถ่ายทอดนั้นไม่ใช่แค่ตัวละครตลก หากเป็น ‘ใบหน้าของคนที่ยังคงยึดติดกับช่วงพีคซึ่งล่วงเลยไปแล้ว’ เพลง ‘I Like You’ ที่เขาร้องในเรื่องไต่ขึ้นชาร์ตเพลง Melon Hot 100 และมิวสิกวิดีโอในยูทูบก็ทะลุ 1.5 ล้านวิว นี่จึงเป็นเหตุผลที่บนโลกออนไลน์ถึงออกปากกันว่า “ตัวเอกของหนังคือโอจองเซไม่ใช่หรือ”
ความปังของโอจองเซในวันนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นชั่วข้ามคืน เขาเริ่มเส้นทางนักแสดงด้วยบทเล็กๆ ในภาพยนตร์ปี 1997 เรื่อง อาบอจี จากนั้นก็สั่งสมฟิล์มกรุด้วยบทสมทบและตัวประกอบมายาวนาน ไม่เลือกทั้งแนวและสเกล ตั้งแต่ภาพยนตร์ เจแจฮัน โรแมน스, คู่มือใช้ผู้ชาย, Extreme Job, Swing Kids ไปจนถึงซีรีส์ มีแซง, Vampire Detective, เมื่อดอกคามิลเลียบาน, Stove League, เรื่องหัวใจ ไม่ไหวอย่าฝืน แม้ในยุคที่บทนำยังไม่คุ้นเคย โอจองเซก็เป็นนักแสดงที่ทำหน้าที่ของตนได้อย่างพอดิบพอดีในแต่ละซีน
หนึ่งในผลงานที่ทำให้ชื่อของโอจองเซถูกจดจำอย่างจริงจังคือภาพยนตร์ คู่มือใช้ผู้ชาย เขาชุบชีวิตบท อี ซึงแจ ท็อปสตาร์จอมกร่างที่ทั้งกะล่อนและโอเวอร์ ให้มีเอกลักษณ์ด้วยคอมเมดี้ในแบบของตัวเอง โชว์ให้เห็นความเป็นไปได้ของ ‘เสน่ห์ความกระจอกที่เป็นลายเซ็นของโอจองเซ’ จากนั้นบท โน กยูแท ใน เมื่อดอกคามิลเลียบาน ก็กลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ ตัวละครที่ควรน่าหมั่นไส้แต่กลับเกลียดไม่ลง ควรตลกโปกฮาแต่กลับชวนให้เอ็นดู โอจองเซดึงทั้งคอมเมดี้ชีวิตประจำวันและความสงสารเข้าใจในความเป็นมนุษย์ออกมาพร้อมกัน ใน Stove League เขามอบความสมจริงอีกรูปแบบผ่านบท ควอน คยองมิน และใน เรื่องหัวใจ ไม่ไหวอย่าฝืน ก็โชว์ระยะอารมณ์ที่ลึกและกว้างผ่านบท มุน ซังแท
เส้นทางรางวัลยังยืนยันกาลเวลาที่ซื่อสัตย์ของโอจองเซ เขาคว้ารางวัลนักแสดงสมทบชาย สาขาทีวี จากเวทีแบ็กซัง อาร์ตส์ อวอร์ดส์ ครั้งที่ 56 ด้วยผลงาน เมื่อดอกคามิลเลียบาน และคว้ารางวัลเดียวกันอีกครั้งในปีถัดมาจาก เรื่องหัวใจ ไม่ไหวอย่าฝืน แม้สองตัวละครจะต่างกันสุดขั้ว ฝ่ายหนึ่งคือผู้ทรงอิทธิพลท้องถิ่นที่เต็มไปด้วยการอวดดีและปมด้อย อีกฝ่ายคือชายที่มีโลกและรับรู้ของตัวเอง จนทำให้คนดูแทบลืมไปว่าเป็นนักแสดงคนเดียวกัน เพราะโอจองเซหยิบจังหวะและสีหน้าที่ไม่ซ้ำออกมาได้ทุกครั้ง
ในบทสัมภาษณ์และคำกล่าวรับรางวัล เรามักสัมผัสได้ถึง “ความถ่อมตนที่มองโลกในแง่ดี” เขาเป็นนักแสดงที่พูดถึงกระบวนการมากกว่าผลลัพธ์ พูดถึงการก้าวไปด้วยกันมากกว่าการเป็นที่หนึ่ง ตอนต่อสัญญากับต้นสังกัดก็อธิบายว่าไม่ใช่เรื่องของ ‘ความภักดี’ หากเป็น “บริษัทที่ดีซึ่งอยากได้รับความช่วยเหลือมากขึ้น” และให้ความสำคัญกับการครุ่นคิดและเติบโตร่วมกับผู้คนรอบข้าง ท่าทีเช่นนี้ยังสะท้อนลงในตัวละครที่เขาเล่นด้วย ตัวละครของโอจองเซส่วนใหญ่ไม่สมบูรณ์แบบ ใจแคบ ตื้นเขิน บางครั้งก็ชวนเวทนา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอบอุ่นกลิ่นอายความเป็นมนุษย์ เพราะนักแสดงไม่มองตัวละครจากที่สูง
ชเว ซองกนใน ไวลด์ ธิง ก็เช่นกัน
ชวนขำแต่ก็น่าสงสาร เชยๆ แต่ทำไมกลับสะกดตา โอจองเซไม่เย้ยหยันตัวละครและเชื่อมั่นในตัวเขาจนถึงที่สุด ด้วยเหตุนี้ผู้ชมจึงแม้จะหัวเราะไปกับชเว ซองกน แต่ในจังหวะหนึ่งกลับตระหนักได้ว่าเขากำลังร้องเพลงด้วยความจริงใจ วิธีการที่มั่นคงในแบบของโอจองเซได้ระเบิดพลังอีกครั้งใน ไวลด์ ธิง ตอนนี้